Tiny house ?

Ik zou best in een tiny  house willen wonen maar het ligt eraan waar het staat, ik zou niet graag achteraf willen zitten in een pandje dat ze zowat op een bakfiets mee kunnen jatten.
Liever ook niet in een speciaal tiny wijkje .
Waarover spraken zij, hun ienieminie huis’.  Bewaar me.
In de achtertuin zou het kunnen als de schuur gesloopt werd of de uitbouw aan de kamer of, nog beter, schuur+garage werden neergehaald. Dan was er plek voor een groot housje maar dat is nu ook weer niet de bedoeling.
Bovendien is het ontzettend veel werk, waar moet je naar toe met de bergen touw, latjes, werkbank, speciekuip vol verfblikken, behangplaksels, kistjes en kastjes, gereedschap, enzovoorts.
Als dat opgelost werd zou ik niets hoeven bouwen, ik ging zolang in een noodhok wonen om te oefenen en kon kalmpjes nadenken over de volgende stap.
Die vind ik misschien op  deze site
Maar ook is er alle kans dat de moed me in de schoenen zakt en ik – jammerend om een fornuis-  naar de achterdeur sta te loeren.
Ik denk en denk, het valt niet mee een besluit te nemen. Of niet te nemen..
Intussen doe  ik het met een gewoon huis.
==

Gedachten

Schoffelend, harkend, plukkend, van die tuinklussen uitvoerend keek ik af en toe naar het zitje, een paar stoelen en tafel achter de klimop. Onder een zeil maar uitnodigend als een prieel.
Na elke haal van de hark was het  ik ga daar lekker languit zitten.
Na elke volgende haal straks.
Bij het spitten.. waarom eigenlijk niet meteen?
..en een ruk aan oud  groen  stoel uitschuiven, zeil opvouwen, voetenkruk bijzetten.
Nou en? Zoveel werk.
Tsss, is dat alles? De ligstoel is stuk.

Over de natuur

Galerij

Deze galerij bevat 1 foto.

Men beheert de natuur naar menselijke maatstaven, het leeft immers, denkt men. Maar de natuur is een systeem en heeft niets menselijks. Het geeft geen enkele zin  hem onze eigenschappen toe te schrijven, hij geeft en neemt niets. Om die … Lees verder

Stokrozen – onweer


Dit zijn een paar van de stokreuzen, ik kon de camera niet laten liggen.
In de ochtendzon tegen achten, als het nog fris en fleurig is, is het een vriendelijke aanblik.
Ze worden elk jaar ’n beetje groter, alleen de kleuren filteren zich uit. Rood en donkerrood zijn verdwenen,  behalve 1 witte is de rest allemaal roze. Is dat bij rozen ook niet zo? Ik las zoiets, ergens.
Verder geen nieuws behalve dat de barometer terugloopt, het nadert VERANDERLIJK. Nu hoop ik dat we niet in onweer terechtkomen, als ik érgens bang voor ben…
Bang voor de koepel, de schutting, het platdak en dan die bliksem en het geratel.
Schietgebedjes helpen nooit, voor  een ongelovige komt de jezusmariajozefhelp  niet in het geweer.
Ik zal zien of het KNMI iets kan doen om eventueel onheil af te wenden  maar ik zie het pessimistisch in.
Trouwens, bloemen houden er ook niet van.
==

Zo gaat dat. Misschien.

Het gaat weer over, de protesten, al of niet reëel, tegen de corona maatregelen.
De commotie over racisme,  canon, voorzitterschap van de partijen, EU en vergoedingen.
Er blijft weliswaar gepruttel maar dat haalt niet meer het  dagelijkse nieuws behalve bij feestdagen.
Daarna is de presidentsverkiezing in de VS het belangrijkste aandachtsitem.  Het is aannemelijk dat Trump  herkozen wordt en dan pruttelen we dáár weer over.
Een dezer dagen krijgt Poetin vijftien jaar extra, roert Noord-Korea zich, wat Erdje doet weet je maar nooit en is China bezig met het afleren van eten van onduidelijke diersoorten wat een levenslange klus is want er zijn ontzettend veel Chinezen.
We hebben het druk met regelen en ontregelen.
Intussen zet de dooi door. Tegen alle afwijzenden in trekt  hij zich niets aan van lacher en spotter, terwijl we de naderende natte voeten nauwelijks opmerken denken we hem te ontwijken door discussies over  soorten brandstof. Hopen we misschien niet de voeten dan in ieder geval de knieën droog te houden.
Zandzakken voor de deur.
Enfin.
We zien wel. Misschien valt het mee. Afwachten maar.
‘Na ons de zondvloed’  gaat raar klinken. Not done.
Daar komt geheid weer gepruttel over maar dat vergaat in hoog water.
Opgelost.
=

Boodschappen verkeerd

Vanmorgen vroeg boodschappen gedaan zodat ik de rest van de week zonder wroeging op apegapen  kan liggen.
Het ging me voornamelijk om tomaten en kaas, misschien een paar ijsjes.
Onderweg maalde het mantra in mijn hoof: kaastomatenijsjes, kaastomatenijsjes, kaastomatenijsjes.

En waarmee denk je dat ik thuiskwam? Met van alles maar zonder k-t-ij. Zoals me al honderden keren overkwam, verdorie.
Terug gaan wilde ik niet.
Bij koelkastinspectie vond ik nog een hompje kaas en anderhalve tomaat. En een paar miniroomtoetjes met maracuja. Die kan ik een kwartiertje invriezen, dan lijkt het ook op ijs.
Met de kaas en tomaten ga ik op rantsoen, dan maar een beetje opletten, dacht ik flink.
Ik neem drie dagen één dunne plak, langzaam eten met kleine  hapjes, voorzichtig doorslikken…
Ach gut 😫.
Morgenochtend nogmaals naar de winkel.
=

Zomerstart


Gennep Januari 2012,  overstroming Niers
Voor de aankomende warme dagen is dit een aardig plaatje als tegenwicht.
Het lijkt me wel wat om in eigen tuin ook een slootje te maken. Aangezien de plannen voor een zwembad  het nooit hebben gehaald is een miniriviertje een beter idee.
Sleuf graven van een meter of vijftien. Niet te diep, met een  bodem van ribbelig zand en wiegende wieren, forelletjes die in en uit het water springen, ik gooi er kleurige schelpen in en maak strandoevers voor een gepaste entourage.
Een mooie naam bedenken. Peelbeach.  Mills Meer.
Zucht.
Moet de warmte nog beginnen zijn mijn hersens al aan het verweken.
Ik houd me maar aan het eenpersoons barretje in de koelkast.
Gegarandeerd fris en alle drankjes bij de hand.
=